Ey evrimci arkadaşlar, nerede şu Örümcek Adam?

Yiğit Bulut yine dayanıklı tüketim malları kategorisine sızıp TSE onayına hak kazandığı bir program sundu ekranda. “Masalsa masal, olsun, Avrupa, Amerika bu masalları dinliyor işte, doğrudur o zaman” diye (şaka yapmıyorum, gerçekten bu cümlelerle) evrim teorisini savunan bir grupla, “hadi ruh kısmını da atlayalım, diyelim ki robotuz hepimiz, robotu bile bir yapan var ki orada duruyor, tasarlayan olmadan hiçbir tasarım olmaz” mukabilinden yaratılış savunucuları karşı karşıya geldiler kırk yılda bir olduğu gibi. 

Türlerin tek tek yaratıldığını savunanlar bilime uzak olsalar ürkmek kolay olur ama yaratan olmadan bilimin de var olması mümkün görünmediği için yine bir sıfır öndeler diye düşünüyorum. En azından benim aklım “tesadüfen” gören bir çift gözü, tesadüfen pişmiş şekilde önüme gelen bir yemek gibi kabul etmiyor işte. Bu arada din kavramını bilime karşı bir tuzak gibi görmek de milat öncesinde kaldı. Din bilime yol açar, destekler, sürekli araştırmayı, bulmayı, çözmeyi teşvik eder, medeniyetin yollarını gösterir. Keşke hurafe dinleyeceklerine birazcık daha okusalar.

Bir yaratıcı olduğuna inanan bilim adamlarını anlamak kolay ama bütün o mucizeleri bu kadar yakından görüp de bunların tesadüf olduğunu söyleyenlere hayret ediyorum. Düşünsenize en basit örnek protein, yağ ve su moleküllerinden oluşan ve milimetrenin yüz binde biri büyüklüğündeki bir DNA içinde bir milyon ansiklopedi sayfası toplamı kadar bilgi yüklenmiş bulunuyor. Ve her nasılsa tesadüfen. Galiba diploma almak da ehliyet almak gibi birşey. O kadar da akıl gerekmiyor demek. Bu yazı da bir baktım ekranımda duruyor, tesadüf işte...

Bizim aile iyi yüzücüdür. Babam geçen yaz bin kulacı zorlayıp kolunda kas yırtmıştı. Annemle teyzemin 60’larda çekilmiş gençlik resimleri var Boğaz kenarında. Saçlar yapılı, kirpikler boyalı ama mayolardan anlıyoruz yüzdüklerini. Anlatırlardı zaten, hem de buz gibi suda akıntıya karşı yüzerlermiş. Söylemesi ayıp ben de iyice açılanlardanım, şöyle ufku yakalayasım gelir hemen her sefer. Hayat felsefesi diyelim.

Her yeni doğanın parmak aralarına bakılır bizde, perdeli bir bebek bekliyoruz kaç nesildir. Geçenlerde bir kaşıntı haberi heveslendirdi hepimizi ama mantar türü bir şeyle yetinmek zorunda kaldık. Sonunda çözdük neden perdelenemediğimizi. Anneannem yüzündenmiş. Unutmuş her gece 40 kere tekrarlamayı “balık olacağım” diye. Durum böyle olunca iki ayak üstünde idare ediyoruz artık. Bakalım, hayırlısı... Biz göremesek bile gelecek nesillerden birinde mutlaka solungaç, perde, kuyruk, en azından pullu bir deri çıkacak nasıl olsa. Evrimcilerin söylediğine göre biz yüzdükçe DNA’larımıza “iyi yüzücü, yakında perdele sen bunu” geni hasıl olmaya başlıyormuş, her nesil bu “perdele beni” geni kuvvetleniyormuş. Gen bu, yüzdüğümüzü hissediyor işte. Hele buna bir de sözde sır dolu bir kitaptaki “dileklerinizi uzaya gönderin, sizi duyar, o bembeyaz tonton bulutlar da sever havada uçuşan dilekleri, hemen size perilerini yollarlar, dilekleriniz oluverir” satırlarına da sığındınız mı tamamdır. Ben inanıyorum bizde en fazla iki nesil sonra pullu çocuklar çıkacak.

Bir grup bilimadamı yıllarca deli gibi çalışmış sonunda topraktan bir insan yapmayı başarmışlar. Çıkmışlar Allah’ın huzuruna “Ey Tanrım yapamazsınız dedin, bak biz topraktan insan yaptık” demişler. Allah “durun bakalım bir dakika, siz önce kendi toprağınızı yapın” demiş. Haydi elinize, gözünüze, aklınıza kuvvet.