"Boşuna mı okuttuk" diyorlar. Ben 3 ay kadar ücretli öğretmenlik yaptım, başımı açmaktan çok ıstırap duydum, bıraktım. Sizce ne yapmalıyım? (Rumuz: Ayşe)
İnancınızla, aileniz ve işiniz arasında "üçlü" bir sıkıntı içindesiniz. Hangisini önceleyebilirsiniz, hangisinden vazgeçebilirsiniz veya hangisini uygulamak doğrudur?
"Sesli düşünelim" isterseniz. Önce iş. Aileniz bir yerde haklı. Mesleğinizi icra etmenizi istiyorlar. Öğretmen olduğunuza göre, öncelikle öğretmenlik yapmanızı bekliyorlar.
Yıllarca masraf yapmışlar, okutmuşlar, meslek sahibi yapmışlar. Fakat siz başınızı açarak derse girmeyi kabullenemiyorsunuz. "Devletin büyük bir ayıbının" mağdurusunuz. Cumhurbaşkanının, Başbakanın eşleri en üst düzeyde "kamu alanlarına" girerler ama sizi öğrencilerinizin karşısına başınız kapalı olarak çıkartmazlar.
Akla gelen ilk çözüm, özel ders verebileceğiniz gibi, başörtüsüyle eğitim verebileceğiniz bazı özel eğitim kurumlarında görev alabilirsiniz.
Böylece ailenizi de memnun etmiş olursunuz. Bu durumda memur değil sigortalı olarak çalışırsınız. Böyle bir işi her yerde bulabilir misiniz, bulamaz mısınız, o da ayrı bir araştırma konusu...
Aileniz her ne kadar KPSS'ye girmeniz konusunda ısrar etse de siz psikolojik olarak buna hazır değilseniz, yapabileceğiniz kanaatinde değilseniz, bu sefer de iç huzursuzluğu yaşarsınız.
Bunun için bir genç hanım olarak her şeyden önce psikolojik dengenizi korumaya çalışın. Ailenizin de gönlünü alarak gerekirse kamunun dışında basın yayın alanında bir meşguliyet bulun...
Evlenme niyetiyle tanışmak...
Hiç tanımadığım bir bayanla aynı semtte oturuyoruz. Otobüste karsılaşıyoruz. Kendisi tesettürlü ve dindar biri olduğunu düşündüğüm için tamamen evlenme niyetiyle tanışmak uygun mudur? (Rumuz: Ankaralı)
Uygun olmasına uygun da rahatsız etmeden, yanlış anlamaya meydan vermeden, bir vesilesini/yolunu bularak tanışmak mümkün.
Önemli olan iyi niyeti muhafaza etmek, olumlu ve olgun yaklaşımlarda bulunmak, empati kurarak hareket etmektir.
Yoksa ilk teşebbüslerde yapılan bir hata, bir yanlış hem sizi mahcup eder, hem karşıyı üzer hem de çevrenin tepkisiyle karşılaşabilirisiniz.
Evlilik olayı o kadar ilginçtir ki, şayet kaderinizde o bayanla evlenmek varsa, hiç ummadığınız, aklınızın köşesinden bile geçmeyen basit bir bahane sizi bir araya getirebilir, tanıştırır ve ciddi adımlar atabilirsiniz.
Zira "niyet hayır olursa, akıbet de hayır olur."
Annem beni anlamıyor
Ben 30 yaşındayım. Kendimi yalnız hissetmemle beraber, annem temizliğe dikkat etmediği için iyice evhamlı oldum. O yüzden istemediğim halde kavga oluyor. "Evlensem de onların günahından kurtulsam" diyorum. Annem beni anlamıyor. Hep tövbe ediyorum fakat aynı şey yine oluyor. Psikolojim bozuluyor. (Rumuz: Aynur)
Annenizi olduğu gibi kabul etmeniz en doğrusudur. Bu yaştan sonra onu değiştirmeye kalkmanızın bir faydası olmaz. Kendi dünyanızda hassas/titiz olsanız da bu haliniz anne kalbini kırmaya yol açmamalı...
"Evlenince kurtulma"ya diyecek bir şey olmaz ama hayat şimdi devam ediyor. Kavgasız bir ortamı oluşturmanız lazım. Anneniz sizi anlamasa bile, sizin onu anlamaya çalışın.
Yarın siz de anne olacaksınız, insanın anne babasına yaptığı daha dünyada iken karşısına çıkacağı için şimdiden geleceğinizi görür gibi olun.
Temizlik titizliği bir evham haline gelmişse şayet, profesyonel bir yardım almayı bile düşünün. Çünkü bu titizlik bir takıntı olarak kabul ediliyor. Tek başına üstesinden gelmekte zorlanırsınız.
Ne kadar tövbe etseniz de aynı durum devam edeceğinden "tövbe" yeterli gelmeyebilir.