Siyasi iradenin, Anayasa'dan aldığı yetkiyi kullanmak istemesine, "silahlı üst bürokrasinin direnç göstermesi"nden başka bir şey olmayan gerginliğin yaşandığı (Muhalefet cephesinin işine geldiği veçhile YAŞ krizi olarak tanımladığı) günlerde, "evlâd-ı fâtihân" diyarı, Doğu Makedonya'nın Türk köylerinden birinde idik: Valandova/Çalıklı köyünde.
Buradaki saf ve masum insanların gözüyle, Ankara'da olup bitenlere bakınca; referandum tartışmaları öylesine anlamsızlaşıyor ve öylesine abes bir hale geliyordu ki!
1380'lerden beri buraları mekân tutmuş olan, "evlâd-ı fâtihân" bakiyesi, safiyeti bozulmamış Türkler'in ve en az onlar kadar Türkiye'ye sempati besleyen Müslüman Arnavutlar'ın Türkiye'den o kadar çok beklentileri ve umutları var ki!
Üzerlerinden geçmiş olan yaklaşık yüz yıllık baskı dönemleri ve Komünizm silindiri onların bu beklentilerini hiç mi hiç söndürmemiş. AB mekanizmaları, Makedonya'yı içine alma ümidini verse ve bunun göstergesi olarak AB ülkelerine vizesiz giriş hakkı tanısa da, onların gözü hâlâ Türkiye'de.
Çatışma eksenli içi boş retoriklerle siyaset yapmaya çalışan Sayın Bahçeli ve Kılıçdaroğlu buralara gelse ve bu saf insanların içten ve candan Türkiye algılarını bizzat kendi ağızlarından dinlese, hâlâ o kısır çekişmelerde diretirler mi acaba? Kısa süreli de olsa tavırlarında bir etki yapacağına eminim.
Civarından geçtiğim her bir Türk beldesi bende ayrı bir heyecan uyandırıyor. Bulunduğumuz Çalıklı köyü, çevredeki birçok Türk beldesini kuş bakışı gözlemlemeye müsait bir konumda. Önceki gün, Demirkapı'dan ve Aşağı Demirci'den teğet geçtik. Usturumca gerilerde bir yerde. Aşağı Doyran ve Yukarı Doyran neredeyse görüş mesafemizde. Bir sonraki gün, yolumuz İştip'ten geçecek. Burada doğmuş olan Merhum Prof. Dr. Sebahaddin Zaim Hocamızı yâd etmemek mümkün mü?
Manevi irfan ocakları, her şeye rağmen tütmeye devam ediyor. Kalkandelen'deki Alaca Camii, mümin gönülleri beslemeye devam ediyor. Harâbâtî Baba Tekkesi'nde, Müslüman Arnavutlar'la Bektaşiler arasında sürmekte olan gerginlik umarım çok yakında düzelir de, bu irfan ocağı yeniden asli hüviyetine döner.
Ohri kalesini, pek güzel korunan Kaleiçi mahallesini, Kuloğlu, Hacı Hamza, Ali Paşa camilerini ve en önemlisi Hayatî Baba'nın sıcak nefesini hissettiğiniz Halvetî Dergâhı'nı ve iki sabah namazı sonrası yaşadığımız zikir halkasının doyumsuz lezzetini unutmak ne mümkün? Ve tabii ki Hayriye Teyzemizi ve bir kuğu zarafetinde Ohri gölünü süzmekte olan muhteşem Struga Yahya Kemal Koleji'ni.
Sütçü Ramiz'in Pürsıçan köyüne gidemedik ama Resneli Niyazi'nin konağını ve Manastır'daki Osmanlı eserlerini görme fırsatı bulabildik. Saat Kulesi, Yeni Camii, İbrahim Paşa Camii, Bedesten ve Atatürk'ün mezun olduğu Askeri Lise binası sapasağlam duruyor.
"İstanbul Fethi'ni hazırlayan şehir" Üsküp'e karşı bu kez mahcubum. Ne görkemli kalesini ne de Mustafa Paşa Camii'ni ziyaret edebildim. Sadece, Osmanlı Çarşısı'nda bir kahve içip, Vardar üzerindeki Taş Köprü'den geçerek, Yahya Kemal Kolejleri Genel Müdürlüğü'ndeki dostları ziyaret etme fırsatı bulabildim.
Bendenize ve beraberimdeki aile efradıma, unutulmaz bir beş gün yaşama fırsatı veren Sevgili Tetovalı Fevziye ve Zekeriya kardeşlere; Kumanovalı Sevcan'a ve Çalıklılı Mehmet Bey'e gönül dolusu teşekkürler...
Şimdilik elveda Makedonya! İnşallah yine geleceğiz.
