Teselliden nasibiniz var

Ama ben de derim ki, bugün ruhlarımız tarumar olsa da, gönüllerimiz bir şekilde işgale maruz kalsa da, sizin "teselliden nasibiniz var"dır. O ki, imanımız var; o ki "rahmeti ve merhameti sonsuz"a bağlanmışız, imkânımız da ümidimiz de sona eremez.

Benim için, bir avuç yürek ve bir tutam muhakeme demek olan, değerli Yusuf Özkan Burun, "Teselliler Kitabı"nda (1) şehir cangılında boğulmakta olan ruhlara ve tüketim çılgınlığının ürünü, "Tüketim Mabetleri"nden başka bir şey olmayan devasa alışveriş merkezlerinde avunmaya çalışan tatminsiz yüreklere teselliler sunuyor ve bizi tesellinin gerçek kaynağına götürüyor.

Modernite, şehir insanını kalabalıklar içinde yalnız hale getirdi. Kadını ise iki kere yalnızlaştırdı. Gerçek dosttan, gerçek yârenden ve samimi tesellici dostlardan mahrumiyetin boşluğunu hiçbir pırıltı ve avuntu dolduramıyor.

Teselliye ve "Teselliler Kitabı"na dair her ne yazsam, bunu Yusuf Özkan Özburun'dan güzel yapamayacağımdan emin olduğum için sizi bugün kitaptan seçtiğimiz tadımlık cümlelerle baş başa bırakacağım:

"Sahip olmak mı?

Neye? Sahip olduklarımızı sandıklarımız, bize sahip olmaktan başka neye yarıyor? Hem, bir kirpiğinin kopup düşmesine sahip olamayan biri mi söylüyor bunu?

Tüketerek mutlu olmak mı?

Tükettikçe tükenen biziz dostum!" (2)

"İçinde bulunduğumuz çağ, sürüden ayrılanı değil, ayrılmayanı kurdun kaptığı ve bizzat bir kurt haline getirdiği bir çağ. Mankurtların arasına yeni bir Mankurt ilave etmektense, dağların zirvesinde bir başına bulutlara dokunmak, rüzgârla söyleşmek, güneşe selam vermek, içindeki ümmetle halleşmek daha anlamlı değil midir?

Oysa dehanın okulu yalnızlıktır dostum. Kalp yolunun yolcuları, inzivanın koynunda eğleşirler de sonra yolda kalmışlara birer kılavuz olurlar." (3)

"Rivayet odur ki, eski zamanların birinde bir ârif kişiye göklerden 'Ne istersin' diye bir ses geldi. Cevabı şu oldu: 'İstememeyi isterim.' Çünkü bütün elem ve kederler bir şey isteyip onu elde edememekten kaynaklanır. İstemezsen keder de ortadan kaybolur. Bu istek isterisi çağında, hep bir istekten diğerine savrulan tüketim köleliği zamanında bu sözler daha bir derinden düşünülmelidir...

Dünya bir han değil, handan geçen bir yoldur dostum. Sen de demir çarık, demir asa bir yolcusun. Gelip geçiyorsun, daha çok geçiyorsun. Gelirken geçmeye başlıyorsun. Görmüyor musun, bir ağacın gölgesinde uyuyan kişi gibisin ve öyle ki sen dursan bile ağacın gölgesi yerinde durmuyor." (4)

"Hayatta acılar ne fazladır ne eksik; ne çoktur ne de az. Yağmurun ihtiyaç miktarı yağması kadardır acı. Sokağa şemsiyesiz çıkan adama acı veren yağmur, çatlamış toprağın dudağına öpücük olur, ağzını göğe kaldırmış bekleyen serçeye rahmet olur." (5)

"Aklın ve kalbin en büyük düşmanı zıvanadan çıkmış şehvettir ve şehvetin kollarında gençlik ateşiyle çokça eğlenen bir beden yaşlılığa bitkin, yorgun, vaktinden evvel bitmiş bir halde dahil olur." (6)

(1) Timaş Yayınları, İstanbul, 2010.

(2) A.g.e., s.12.

(3)A.g.e., s. 30.

(4) A.g.e., s. 50.

(5) A.g.e., s. 55.

(6) A.g.e., s. 117.