Devlete yaranmak...

Bir süreden beri benim de dikkatle izlediğim bir gelişmeyi çok çarpıcı bir biçimde dile getiriyordu. Bu gelişme AK Parti'nin yapı ya da "anlayış" değişimiyle ilgiliydi. Sayın Başbakan'ın deyimi ile "fakir fukaranın garip gurebanın" partisi olan AK Parti; Türkiye'deki "egemen güçten" gelen iltifatlardan öylesine mutlu görünüyor ki; insan "acaba" diyor "bunların temel beklentileri bu muydu?"

Prof. Dr. İhsan Dağı'nın yazısı

Aşağıda birkaç satırını ele alacağım yazıyı okuduğum zaman; "bu yazı karanlıkta kalmamalı" diye düşünmüş ve ne yapılabileceğini birkaç arkadaşımla tartışmıştım. Fakat değerli arkadaşım Oral Çalışlar da aynı yazıyı görmüş ve Agos Gazetesi'nde bir değerlendirme yazmış. Artık bana düşen; bu yazılardan yola çıkarak kendi değerlendirmemi yapmak.
Sayın Dağı şöyle yazıyor: "...Eskiden çok rahattı AK Parti hem iktidardaydı hem de muhalefette gibi devlet iktidarına karşı meydan okuyabiliyordu. O zamanlar Başbakan Erdoğan 'bürokratik oligarşi' sözünü dilinden düşürmüyor, partisi de 'devlet iktidarına' karşı 'halk gücü'nü temsil ediyordu.
...Askeri, yargısı ve yüksek bürokrasisiyle 'devlet'in adeta savaş açtığı AK Parti'ye halk ve Türkiye'nin demokrat aydınları destek çıktı. Bunun kilit anlarından birisi 12 Eylül Anayasa referandumuydu...
Sonuçta son yıllarda verilen sivilleşme demokratikleşme mücadelesiyle vesayet rejimi neredeyse bitti... Vesayet rejiminin bitmesi dolayısıyla 'devlet'le hükümetin 'tek'leşmesi hükümetin devlet haline gelmesi demektir... AK Parti'nin bugün 'devlet'i savunur hale gelmesinin nedeni budur; vesayet rejimi bitmiş, hükümet devlet haline gelmiştir."

Oral Çalışlar'ın endişesi

Oral Çalışlar; bu yazının ışığı altında ciddi bir endişe dile getiriyor: "İhsan Dağı'nın yazısının üzerinden bir gün geçmeden Hürriyet'ten bir ses geldi. Bu ses Ertuğrul Özkök'ün sesiydi: 'Askerimizi aydınlara ona buna yem etmedin helal olsun Başbakanım' diyordu.
...Uludere bir anlamda bu değişimin nereye vardığını göstermesi bakımından önemli bir ayraç oldu. Bir tarafta Taraf Gazetesi ve Ahmet Altan öbür tarafta Hürriyet Gazetesi ve Ertuğrul Özkök.
Çok paradoksal bir durum.
Tabii bu kadar erken karar vermek ve bundan kalıcı sonuçlar üretmek gerçekçi olmaz. Ama bu gelişmeler bir gidiş yönüne işaret etmek bakımından önemli veriler olarak kabul edilebilir.
AK Parti'nin reformcu işlevinin sonuna mı geldik?
Erken ama düşünmeden edemiyoruz."

Konu salt "devletle" ilişkide mi?

Vesayet rejiminin sona ermesi ya da daha gerçekçi bir söylemle vesayet rejiminin gücünü önemli ölçüde yitirmesi elbette "iktidar" ve "devlet" arasında bir "tekilleşmeye" yol açar. Ancak Türkiye'nin ve özellikle AK Parti'nin sorunu çok daha derinlerde ve galiba ağırlıklı bir biçimde psikolojik ve kimilerinin ruhlarındaki "yaranma" ve "beğenilme" kompleksinden kaynaklanıyor...
AK Parti, Türkiye'de ezilen, horlanan kitlelerin sesi olarak siyasal arenaya çıktı. O günlerin vesayet rejiminin "milli görüş"e iktidar olma şansını vermeyeceğini anlayan eski Erbakancı bir kadro AK Parti içinde örgütlendi ve kendine iktidar yolunu açtı.
Ancak Türkiye'deki "egemen güç"le AK Parti'nin genleri uyuşmuyordu.
Dikkat edilirse vesayet rejiminden değil egemen güçten bahsediyorum.
Zaten bu egemen gücün önemli bir solcu ve CHP'li "damarı" da vardı.
Kimi kırsal kesimden, kimi kentlerin varoşlarından, kimi fukara kesimlerden gelen ve artık dünyayı iyi tanıyan "mütedeyyin" bir kadro; iktidara geldikten sonra o egemen gücün yaşamına imrenmeye başladı. Birlikte yola çıktıkları ve güç aldıkları kadroları unutup egemen gücün "takdirlerine" olan açlıklarını dile getirmeye başladılar. Ya da en azından bu görüntüyü verdiler.
Oyların yüzde 50'sini almak birkaç seçim daha başarı getirir. Ama sonunda ne olacağını bilemeyiz.