Hepimiz Ermeni olsak ne olur, Çerkez olsak ne olur?

Hrant Dink için yürüyüş vardı dün. Ne kadar acı ki ülkemiz bir türlü temizlenemiyor derin yapılardan. Belli ki çok uzun bir yolculuk bu, belli ki derinlik fersah fersah… hala. Ama yıllardır hapsedilen, sürülen, işkence edilen, katliamlara kurban veren Türkiye’yi artık susturmak zor. Demokrasi, insan hakları, adalet kavramları artık sadece vicdanlara hapsedilmiş kalamaz, kapı aralandı bir kere. Uzun bir yol, uzun bir yürüyüş var önümüzde.  Kurtuluş Savaşında tüm imkansızlıklara ragmen dış düşmanı temizlemiş bu halk özgürlük, adalet ve eşitlik için iç düşmanlarını da temizleyecektir elbet. Bu toprakları evi kabul eden, vatanı kabul eden, bu sehirlerde, bu köylerde yaşayan tüm insanları kardeşi, dostu, hemşerisi kabul eden herkes elbet birlik olmanın önemini de kavrayacaktır.

Çaba da niyet de doğru amaç tabii ki kardeşlik, barış ama yanlış bir söylemle ayaklandığını düşünüyorum kalabalıkların. Sorunun özünün zaten ırka, dine, dile, renge, biçime, milliyete dayalı ayrışımların kibire bürünmesi, “insan olmanın” önüne geçmesi, barışın, sevginin, birarada yaşamanın önüne set çekmesi olduğunu bile bile neden yine millet vurgusu yapılıyor?

Şimdi binlerce kişi “hepimiz Hrant Dink’iz, Ermeniyiz” diye yürürken yan sokaktan da bin kişi “biz de Ogün Samast’ız, Türküz” diye çıkarsa ne olacak?.. Buyrun Taksim meydan muharebesine… Saçma mı? Şu anda bu ülkede, her ülkede olduğu gibi “faşist” zihniyetli, işi gücü bırakmış milliyetçilikle kafayı bozmuş kaç kişi var da sesini çıkartmıyor bu olayda biliyor musunuz? Kaç kişi için için keyif içinde...

Birçok millet var yeryüzünde, ancak milliyetçiliğin kibire, üstünlüğe dönüştüğü noktada ortaya çıkan ırkçılık kavramı dünya üzerindeki en büyük suça imza atarken, tarih sayfaları cinayetlerle savaşlarla doluyken şimdi yine millet adı telaffuz ederek biraraya gelmenin anlamını çözemiyorum. “Hepimiz kardeşiz” başlığı altında toplanmak yerine şuyuz buyuz telaffuzuyla gruplaşmalar yine çıkmaz sokaklara sürükler bu yürüyüşleri.

Farkında mısınız, dünyada hiçbir başka ülke insanı ile sokakta yürürken, bir restoranda yemek yerken ya da sohbet ederken sorun yaşamazsınız. Halkların genellikle birbiriyle hiç sorunu yoktur. Gençler çabucak kaynaşır, işadamları hemen birlikte ticarete yönelir. Ayrımcılık ve savaşlar siyasiler ve rant peşindeki derin yapılanmalar tarafından çıkarılır. Bir zamanlar Türk Yunan nefreti körükleniyordu. Ha saldırdılar ha saldıracaklar diye manşetler atılıp dururken, iki ülkenin gayet de güzel yaşayan, eğlenen, iş yapan insanları ordularının, başkanlarının bu kışkırtmalarına garip garip bakıyordu. Çok kültürlü Türkiye toprakları din, dil, millet kökenli kışkırtmalar için çok müsaittir ve tarih boyunca ülkenin bu zenginliği, iç çatışmalar ve darbelere hazırlık süreçlerinde “durum olgunlaşmaları” için pek güzel kullanılmıştır. Hala aynı oyunlar ve nasıl akıllanmıyoruz ki aynı oyuna gelmeler!

Tabii ki ülkemi severim ama durup dururken, oturduğum yerde Türk, Kürt ya da Afganlı olmaktan gurur duymam. Hele hele bununla başka millet insanlarına hava atmak, böbürlenmek aklımın ucuna gelmez. Pakistan’da da doğmuş olabilirdim, Hırvatistan’da da… Gurur duyacaksam aileme, ülkeme, vatanıma -ve keşke- dünyaya, barışa, ekonomiye, insanlığa yaptığım bir katkıyla duyarım ancak. Ait olduğum milletten utanç da duymam. Duyulmaz zaten. Tarihte ya da gününüzde milletinize atfedilen yanlışlar, suçlar varsa yine aynı sorunlu zihniyet devrede demektir. Utanç duymam, utanç duyulacak bir şeyi ben yapmadığım sürece. Bir Türk gemisi Libya’daki insanları kurtardığında ya da uluslararası bir spor karşılaşmasını kazandığımızda tabii ki göğsüm kabarır, bayrağımı da sallarım ama bu faşist bir kabarma değildir, insanlıktır, paylaşmaktır, dostluktur buradaki gururun adı. Kucaklamanın, yardımlaşmanın gururudur hissedilen, üstün millet olmanın değil. Ne bir Libyalı’ya ne bir Arap’a ne bir Portekizli’ye karşı üstünlüğünüz yoktur bu dünyada. 

Vicdan ve merhamet sahibi bir insan, kardeş, komşu, dost olamadıktan sonra isterseniz Venüs’lü olun, bir anlamı mı var sanıyorsunuz? Soy, millet gibi kavramlara yapıştırılan gurur ya da utanç yüklü cümleleri hem gereksiz hem tehlikeli buluyorum. Ben “hepimiz insanız, hepimiz kardeşiz” demeyi tercih ediyorum. Keşke herkes önce bu kavramlarda buluşmayı becerse.