Asıl tehlike

Bir örgüt olabileceğine dair tüm kanıt ve bilgileri 5 yıldan beri saklamaya çalışan resmi görevlilerin bu tutumlarının değerlendirilmesi zaten bu sonucu kaçınılmaz kılmaktaydı. Yargıtay aşamasında neler olabileceğini tahmin etmek istemiyorum. Zira bizim Yargıtay'dan bazen öyle kararlar çıkıyor ki insan gözlerine inanamıyor. Fakat ben bugün farklı bir noktaya, işin ardındaki asıl tehlikeye işaret etmek istiyorum. Bu da yapılan kanunsuzlukların toplumumuzun kimi kesimlerinde karşılık bulması hatta takdir edilmesi.

Devlet görevlilerinin ihmalleri

Dönemin İstanbul Valisi Sayın Muammer Güler hakkında herhangi bir değerlendirme yapmak istemiyorum. Epeydir görüşmesek bile kendisine sevgim ve saygım vardır. Zaten bu türden ihbarların o düzeyde duyurulduğundan da emin değilim. Fakat yardımcılarından Sayın Ergun Güngör'ün Hrant'ı çağırıp uyarana kadar biraz daha ciddi önlemler alması gerekirdi.
Cinayetin ardında bir örgüt olmadığını ve bunun milliyetçi duygularla hareket eden birkaç çocuğun işi olduğunu bir günde anlayan İstanbul Emniyet Müdürü Sayın Celalettin Cerrah'a söyleyecek bir şey bulamıyorum. Trabzon Emniyet Müdürlüğü'nden gelen ve "Yasin Hayal, Hrant Dink'i öldürecek" mealindeki istihbarat evrakının kendisine ulaşmadığına inanmak çok güç.
Bu arada 17 ihbar olmasına karşın önlem alamayan Trabzon Emniyet Müdürü Sayın Reşat Altay'ın "genişliğine" ve önlem alamamasına şaşmamak da mümkün değil. Aynı şaşkınlığı Erhan Tuncel, Mc Donald's'ı bombaladığı zaman Trabzon Emniyet Müdürü olan Sayın Ramazan Akyürek için duyuyorum.

Ogün Samast'ın beyaz beresi

En iyi niyetli yaklaşımla, "ihmali" olan devlet görevlilerinin isimlerine devam edebilirim. Fakat bugün değinmek istediğim başka bir konu var, halkımızın çoğunluğunun bu konudaki yaklaşımları...
Mahkemenin bu "garip"(!) kararı açıklandıktan sonra en üst düzeydeki devlet görevlilerine varana dek, "Vicdanlar rahatsız oldu" vb. gibisinden açıklamalara, kapılmayın ve inanmayın. Bu duyguları dile getirenler elbette samimidir. Fakat maalesef toplumumuzun tümü bu duyguları paylaşmamaktadır.
Eğer bu duygular ve duyulduğu ifade edilen "utanç" toplumumuzun tümü tarafından paylaşılsaydı, bu cinayetten birkaç gün sonra, Trabzon'da yapılan bir futbol karşılaşmasında bir grup gencin, kafalarına Ogün Samast'ın beyaz beresine benzer berelerle maç izlemesi mümkün olabilir miydi?..
Muhtemelen yurtseverliği teşvik amacıyla çevrilen kimi televizyon dizilerinin pompaladığı, "şiddet özentisi", toplumumuzda ve özellikle gençlerimiz arasında kapanması son derece zor yaralar açıyor. Çocuklarımız "şiddet sarmalında" çırpınıyorlar.
Acaba Hrant Dink'i, "Türklüğe hakaret ettiği" yalanıyla mahkûm eden yargıç, rahat uyuyabiliyor mu? Acaba Kerinçsiz, Küçük gibi vatandaşlarımız ne düşünüyor?
Devlet Bahçeli gibi ağırbaşlı bir devlet adamının Hrant'ın ölümü üzerine yürüyen kitleyi değerlendirmesini hayretle karşıladım. O Bahçeli ki kontrol edebildiği "ülkücü gençleri", sokaklara dökülmemek konusunda iknada başarılı olmuş ve (muhtemelen) kimilerinin yaptığı planları bozmuştu.

Hepimiz Ermeni miyiz?

Tüm üst kimlikler bir yana hepimiz insanız. "Ben Ermeni'yim" demek ne Ermeni dinini paylaşmayı içerir ne Ermeni etnik kimliğini paylaşmayı. Sadece Ermenistan hariç, dünyanın dört bir köşesinde "azınlık" olarak yaşayan Ermeniler'in duygularını paylaştığını gösterir. Elbette, başta kendi vatandaşımız olan Türk-Ermeniler'in duygularını paylaştığını...
Bir üniversitede yapılan ve ciddi görünen bir araştırmaya göre; Türkiye sınırları içinde yaşayan milyonlarca insan Afrika kökenliymiş. Bu araştırma Ermeniler, Kürtler vb. gibi bu topraklarda binlerce yıldır yaşadıklarını bildiğimiz halkları ne derece kapsar bilemiyorum. Ama bazı şeyleri abartmamak gerek.
Hele "saldırgan milliyetçiliğe" 21. yüzyılda asla yer yok...