Bir şeyleri korumak gerek...

1967'de, neredeyse çiçeği burnunda bir iktisatçı olarak başlayan öğretmenlik yaşamım 2011'de kart bir öğretim üyesi olarak noktalandı. 44 yıllık bir hizmet sonrasında (olabildiğince) sağlıklı olmayı Allah herkese nasip etsin...
Yaş haddinden emekli oldum ama gerek üniversitemiz yönetimi gerek fakültemiz yönetimi ve elbette gerek bölümümüzün yönetimi tarafından işe yaramaz bir paçavra gibi kapının önüne konulmadım. Yasal olarak lisans düzeyinde ders veremesem bile, doktora, yüksek lisans ve "Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü" doktora programında derslerimi (epey aksasa bile), sürdürdüm ve sürdürmeye devam edeceğim.

Emeklilik günleri

Genellikle emeklilikte, "sudan çıkmış balık" psikolojisi egemen olurmuş. Yukarıda değindiğim nedenlerden ötürü, bana bu psikolojiyi yaşatmadılar. Sağ olsunlar...
Hatta emeklilik öncesi odamı da olduğu gibi korumama izin verdiler. Aynı jesti, "Uluslararası İlişkiler ve Siyaset Bilimi Bölümü"nün kurucusu ve başkanı, Hocam Prof. Dr. Esat Çam için ben yapmıştım. Ölene dek odasını korudu ve biz öğrencilerinin, sınırsız saygısını gördü. Allah rahmet eylesin. Galiba, insanlar ne ekerlerse onu biçiyorlar. Bazen farklı ses ve davranışlar yaşansa bile...
Bu yıl final sınavları başlayınca "Biraz da emekliler gibi yaşayayım" dedim ve kendimi, dağ gibi yığılan kitaplara vurdum. Aman tanrım, okumak için ayırdığım kitap sayısı, tahmin ettiğimden de daha fazlaymış. Yavaş yavaş eritmeye başladım.

Bir kitap ve çağrıştırdıkları

Bugün çok önemle değineceğim kitap, Taha Akyol'un bir söyleşi gibi, rahmetli Aydın Menderes'in ağzından yazdığı "Babam Adnan Menderes" (Demokrasiden Darbeye) başlıklı kitap.
Kitaptaki, rahmetli Adnan Menderes ve DP konularına hiç girmek istemiyorum. Olayları, yaşadıkları ortamlar içinde ve o ortamların koşulları altında değerlendirmek gerekir. Eğer bunu yapmaz ve her türlü "sonuç"u aynı kefeye koyarsanız, yanıltıcı noktalara ulaşabilirsiniz.
Aydın Menderes'in, özellikle 1946 sonrası partileşme süreciyle ilgili, çok değerli tespitleri var. Bu tespitler, elbette günümüz açısından da önemli tespitler. Her şeyden önce halkımızın neden Fevzi Çakmak'ın Millet Partisi'ni değil de DP'yi tuttuğunu açıklıyor:
"... Bu muhafazakârlığın da dindarlığın da bir sosyal optimalitesi var..." Ve konuyu, Refah Partisi'ne getiriyor: "... Refah Partisi işi çok azıya almıştı. Millet o kadar Müslümanlığı kaldıramadı, zor yani o kadar bizim millete..."
Daha sonra söz, Yahya Kemal'e ve "Süleymaniye'de Bayram Sabahı" şiirindeki, "ön safta oturan nefer esvaplı biri"ne geliyor. Şiirden bazı mısraları sizlerle de paylaşmak istiyorum. (Şiir okumayı çok özlemişim...)
"... Ordu milletlerin en çok dövüşen, en sarpı/Adamış sevdiği Allah'ına böyle bir yapı...
... Gördüm ön safta oturmuş nefer esvaplı biri/Dinliyor vecd ile tekrar alınan Tekbir'i/ Ne kadar saf idi siması bu mümin neferin(!)/Kimdi? Banisi mi, mimarı mı bu ulvi eserin/Ta Malazgirt ovasından yürüyen Türkoğlu/Bu nefer miydi? Derin gözleri yaşlarla dolu/Yüzü dünyada yiğit yüzlerin en güzeli/Çok büyük bir işi görmekle yorulmuş belli/Hem büyük yurdu kuran hem koruyan kudretimiz/Her zaman varlığımız, hem kanımız hem etimiz/Vatanın hem yaşayan varisi hem sahibi o/Görünür halka bu günler teselli gibi o /Hem bu toprakta bugün, bizde kalan her yerde/ hem de çoktan beri kaybettiğimiz yerlerde..."
Yerim olsa şiirin tümünü sizlerle paylaşırdım.

Günümüz siyasetine yansıması

Toplumumuzun bir kesimi, gitgide militanlaşıyor. Zira, benim "süper zekalı " olarak nitelendirdiğim, "kadrolu Atatürk düşmanları", "bireysel özgürlük" adına Cumhuriyet'in tüm kurumlarına saldırma cesaretini buluyorlar. Bu saldırdıkları arasında, Silahlı Kuvvetlerimiz de var.
Bireysel ikballeri adına darbe heveslilerini, elbette asla savunamayız. Fakat kimilerinde, öylesine bir "ordu düşmanlığı" var ve bunu öylesine saptırarak savunuyorlar ki, insan şaşkına dönüyor. Ellerinden gelse orduyu dağıtacaklar.
Ordumuz, hiç kimsenin kuşkusu olmasın, "Peygamber Ocağı"dır. Ve Yahya Kemal'in çok isabetli bir biçimde dile getirdiği üzere, "... Hem büyük yurdu kuran, hem koruyan kudretimiz/Her zaman varlığımız, hem kanımız hem etimiz..."
Kimse saçma sapan hayallere kapılmasın. Bazı kurumlara dokunursanız, elleriniz yanar...