Mucizenin adı ‘kar’

İkinci cümleye geçemem bir türlü, içim öyle üşür ki…

“Pozitif düşünce” idmanlarım var yıllardır. Şaşırmayın. Benim kadar azimliyseniz bilirsiniz, yıllar sürüyor bu değişim. Gereken destek “güç içimizde, her şey elimizde!” deyip saatine 100 Dolar alan sonra başlarına en olmadık şeyler gelen yaşam koçlarından çıkmıyor emin olun. Benim destekcim kuantum. Yazmayalım aynı şeyleri baştan, yılbaşı zamanı anlatmıştım evrende neler oluyor neler bitiyor. Eh, bütün bu fizik kuramlarını öğrenip, gördüğümüz, yaşadığımız her şeyin algımızda oluştuğunu çözdükten sonra daha ‘pozitif’ yaşamamak ayrı bir beceri ama akşama da değişmiyor insan. Gözleri daha da açmak, daha “içten” bakmayı becermek lazım. İyilik içte. Çok güzel bir yolculuk bu. Tabii ki uzun. Donanım tamsa, yanınıza doğru eşyaları aldıysanız çok da keyifli.

Dedim ya özenirim kartopu oynayan, kardan adam yapan, sokaktan aşağı kızakla kayan hikayelere, ‘ne güzel yağdı lapa lapa kar, sobada kestaneler, yaşasın tatil okullar’ yazılarına… ama bende cümleler, ‘yine buz gibi her yer, yine evsizler sokakta, köprü altlarında, yine birbirine sığınmış insanlar yakacaksız bir dam altında, yine buz gibi ayakları kimbilir kaç bebeğin, yine sırtta hasta, yaşlı, hamile kar kaplı köy yollarında, yine donacak kuşlar bu ayazda, kedicikler, köpekcikler, buz tutacak patileri, yine zalim insanoğlunun bir kömürlük, bir garaj kapısı aralamaya, iki ekmek dilimi uzatmaya varmayacak elleri…  diye başlıyor her seferinde. Yok, bu yıl da aynı benim için kış, bu yıl da aynı soğuk var insanlarda. Ama… bu kış daha büyüttüm fotoğrafı. Evreni seyrediyorum.

Bu sefer oturdum camın kenarına, daha bir güler yüzle seyrettim lapa lapa düşen taneleri. Belki evimde iki tatlı pisi olduğu içindir bu kış… belki camda ilk defa gördükleri uçuşan benekleri yakalamaya çalışırken komik komik zıplayıp durdukları içindir karşımda. Belki evin arka tarafına bıraktığım içi halı parçalı, üstü naylon kaplı kutuların içine birkaç pisinin yerleştiğini gördüğüm içindir. Belki karda kışta kalanlara imkanım ölçüsünde yardım ettiğim, belki her görüntünün bu kar taneleri gibi, uzaktan, çok uzaktan algıma düştüğünü bildiğim içindir.

Sadece karı seyrediyorum. Dünya yaratıldığından beri misafirimiz olan ya da kimbilir belki bize ev sahipliği yapan, hiçbirisi birbirine benzemeyen milyarlarca kar tanesi…. Şöyle diyor bir tasvirde; “Kar, su buharının bulutlarda donarak billurlaşmış şeklidir. Kar tanelerini çıplak gözle incelediğimizde, hepsinin altıgen ve kristalimsi bir yapıda, ancak her birinin farklı şekillerde olduklarını görürüz.  Tekini bile en dahi mimarın dakikalarca uğraşmadan çizemeyeceği kar tanesindeki binlerce billur, ince bir sanatla işlenmiştir. Su molekülleri devamlı olarak altıgen çizmekte ve simetriyi muhafaza etmektedir. En hassas terazilerin ölçemeyeceği hassasiyette birbirlerine eşittirler.” 24 bin kar tanesini incelemişler en son, iki tane aynı şekil çıkmamış. Üstelik öyle çarpık çurpuk şekillerde de değiller -ki olmaları çok daha mantıklı gelirdi, mücevherlere ilham verecek kadar olağanüstü güzellikteler. Kar tanelerinin birleşme özelliği var ama nasılsa serpilerek düşüyorlar. İri parçalar düşüyor tabii ama mahalleleri, şehirleri yerle bir edebilecek büyüklüğe ulaşmadılar hiç. Bu ayrı bir mucize.

Bir kahve alıp elime, karı seyredeceğim biraz. Gökten yağan mucizeleri. İnsanların hep beklediği, hep arayıp sorduğu, hep peşinden koştuğu, tam avuçlarının içine düşünce görmezden geldiği bir mucizeyi. Benim gibilerin hep söylenip durduğu… Hayatın kendi çizgisinde, kendi zamanında, kendi sıcaklığında akışını seyredeceğim, söylenmeden. Girin internete bugün bakın kar tanelerine, varsa bir büyüteç yakınlarda, elinize düşenlere… mucizelerle dolu bir gün geçirin.