Deniz, güneş ve kum... Koca bir sezonda Aragones’in Fenerbahçe’ye yaptıramadığını yaptırdı.
Bu sezon terlemediği için tüm hedeflerinde hüsran yaşayan Fenerbahçe, Fortis Türkiye Kupası’nda final oynadığı için gitmeyi zaten garantilediği UEFA Avrupa Ligi’nde 3 yerine 2 ön eleme oynamak için yerini korumak, bunun için de Trabzon’u yenmek zorundaydı.
İşin içinde daha az maç, daha çok tatil olunca Fenerbahçe’nin karşılaşmaya motive olması da kolaylaştı. Umut’un salına salına kaleye kadar gelip tıngır mıngır ağlara gönderdiği top, geldiği günden bu yana asık suratlı olmakla itham edilen Aragones’i bile güldürdü. Nasıl gülmesin ki İspanyol hoca. Büyük olasılıkla o an içinden “İyi ki lig bitiyor da eve gidiyorum. Bu takımın başında biraz daha kalırsam sinirimden ölürüm” diye geçiriyordu. Ligin sonunda açılan Güiza’nın Alex’e “Al da at” dercesine verdiği pasla gelen beraberlik golü Fenerbahçe’nin ikinci yarıya daha bir umutlu çıkmasını sağladı.
“Bu da kaçar mı?” denilen birçok pozisyonun ardından Güiza kapanışı yaptı ve arkadaşlarına tatilin biraz daha uzadığını müjdeledi. Bu arada Fenerbahçeli futbolculara eve dönünce Denizli’de nasıl şampiyon olunduğunu gösteren maçı oturup izlemelerini tavsiye ederim.
Trabzonspor’a ne demeli. Sivas’ın puan kaybedeceği aşikar, galibiyet demek Devler Ligi demek ama ortaya konulan mücadele bundan çok uzak.
Trabzon için şöyle bir durum tespiti de yapmak gerek. Ahmet Özen’le çıkılan 4 maçta 4 galibiyet alındıktan sonra Gökhan, “Ahmet hocayla daha özgür oynuyorum. Daha rahatız” tarzı açıklamalar yapıp belki de Ersun Yanal’a gönderme yapmıştı. Ama asıl gönderme Fenerbahçe’yi yenip Devler Ligi’ne giderek yapılırdı. Demek ki Yanal’ın bu takıma katkısı yatsınamayacak kadar çokmuş.
