Kaçamak yollu cevabım şu olmuştu: "Hele bir Ergenekon'dan çıkalım, elbette bu konulara da eğiliriz."

Muhatabın hatırlattığı husus, elbette fakirin de âleminde çok önemli bir yer işgal ediyordu. Nitekim bir süre önce bu endişemi dile getiren bir yazı da yazmıştım.

Alman dostumla sohbetimizin üzerinden pek fazla bir zaman geçmemişti ki, medyaya bir haber düştü. Haberin başlığı çok şeyi özetliyordu: "Avrupa'nın gay liderleri" Kimler yoktu ki listede? Almanya Dışişleri Bakanı, Berlin Belediye Başkanı, Avusturyalı Avrupa Parlamentosu Üyesi Ulrike Lunacek, İngiltere Kültür Bakanı, Fransa Kültür Bakanı, Paris Belediye Başkanı, İzlanda Başbakanı... Liste uzayıp gidiyor.

Bizde olsa, "kıyametler koparacak" haberin üzerinden bir aylık bir süre geçti. Henüz habere konu olan isimlerden hiçbirinin tekzibine tanık olmadık. Daha da ötesi, gay Alman Dışişleri Bakanı, Japonya'ya yaptığı resmi ziyarette, erkek nişanlısını da yanına aldı ve boy boy resimler çektirdi. Japon yetkililer "erkek nişanlı"ya "first lady programı" uyguladılar.

Kamuoyu araştırmalarına göre, Fransa, Almanya ve İspanyol halklarının yüzde sekseni bu "farklı cinsel eğilim"i normal karşılamakta ve "toplum eşcinselleri kabul etmeli" demekte imiş. Söz konusu kişilerin bu kimliklerinin bilinmesinden hiç mi hiç rahatsız olmamaları da bu tabana hitap etmiş olmalarına bağlı olsa gerek.

Türkiye'nin AB üyelik müzakereleri ağır aksak da olsa ilerlemeye devam ediyor. Dosyalar birer birer açıp kapanıyor.

... Ve "2009 DAP Yaşam Biçimleri Araştırması"nın sonuçları açıklandı. Bendenize ve birçoklarına göre pek sürpriz bir sonuç yok. Halkımızın yüzde 58'i, "Dine, her zamankinden daha çok yaşamında bir huzur kaynağı" gözüyle bakıyor. Yüzde 60'ı, ibadet edebilmenin kendisine huzur verdiğine inanıyor. Diğer taraftan, "ruhu geliştirme" konusunda belli kesimlerde popülerlik kazanan ve bir anlamda "dini değerlere" alternatif gibi takdim edilen Asya kökenli, yoga, meditasyon ve benzeri metotlara toplumumuzun büyük çoğunluğu itibar etmiyor.

Bütün bu veriler, ahlakî değerler bakımından Türk toplumu ile AB ülkeleri halkları arasında çok önemli bir boşluk olduğunu ortaya koyuyor.

Hele hele din konusunda, tam bir "eş zamansızlık" yaşanıyor. Yarın öbür gün, dosyaların müzakeresi tamamlanıp, iş nihai üyelik noktasına geldiğinde, birbirinden bu kadar farklı iki sosyal ve kültürel küme, bileşik kaplar misali birbiri ile entegre olduğunda nasıl bir manzara ile karşılaşacağız?

Türkiye'nin AB üyeliğine karşı çıkanların ileri sürdüğü, "Aramızda çok derin kültürel farklılıklar var" argümanı siyasetçiler açısından bir retorik olsa da bizim açımızdan bir gerçeğe mi tekabül ediyor acaba?

Son söz: Müslüman-Türk toplumu olarak önümüzde duran bir değil iki Avrupa var: Yerleşik demokrasilerine, her tür özgürlüğü garanti altına alan hukuk devleti özelliklerine ve refah toplumu oluşlarına azami derecede muhtaç olduğumuz Avrupa; diğeri ise dini ve ahlaki değerler itibarıyla toplumumuzun geneli açısından yozlaşma ve hatta kokuşma sayılabilecek yozlaşmış Avrupa.

Hele bir Ergenekon'dan çıkalım, elbette şapkamızı önümüze koyup üzerinde uzunca ve derince düşünmemiz gereken bir konu bu.