Takımlara baktım. Diyarbakırspor'da 4 siyahi var iki de çikolata. Kalanları ise bitterÖ Ne kadar acılı oldukları dakikalar ilerledikçe belli oldu. Ziya Doğan zaten beğendiğim ve sevdiğim bir teknik adam. Üstelik futbolculuğundan bu yana duygularım sıcaktır. Fenerbahçe'ye karşı en zorlayan şekli bulmuş ve takımını motive etmişti.

Hele bir de maçın başlarında Bebbe'nin uzaklardan savurduğu ve direkten dönen bir şut var ki, Sarı-Lacivertli tribünlerin nefesi kesildi. Solda Uğur Boral olmayınca Özer vardı. Yazık o da ikinci yarının başlarında sakatlanıp yerini Guiza'ya bıraktı. Mehmet Topuz her yerdeydi ama aynı zamanda hiçbir yerde değildi. Normalde Vederson'a hayran olanlardan değilim. Ancak bu maçta Dos Santos'un önünde oynaması gerektiğini düşünenlerdenim. Kenarda bu kadar bekletilmesi pek de doğru olmadı.

Dakikalar ilerleyip Sarı-Lacivertliler gol atamadıkça, savunmayı açtılar. Oysa rakibi açmaya ihtiyaçları vardı. Bu konuda yine Alex'in çilingirliği beklendi. Savunmanın ihmal edildiği dakikalarda kaleci Volkan kendisinden beklenenin de fazlasını yaparak libero gibi karşı atakları önledi. Diallo ile Erdinç de Semih ile Alex'e göz açtırmıyordu. Sahanın zemini de bildiğiniz gibi savunma yapana yardım eden cinsten. İş duran toplara kaldı. Ama vuran Fenerbahçe değil Diyarbakırsporlu Ayman oldu. Volkan da seyretti, bütün statta...