Görüntü var ses yok

Galatasaray lider olmanın ve perşembe günkü Atletico Madrid maçındaki iyi mücadesinin rehaveti içindeydi.

Oyunun ilk dakikalarından itibaren görüldü ki; Sarı-Kırmızılılar maça kazanmak için değil; berabere kalmak için çıkmıştı.

İlk yarı boyunca, 20. dakikada Keita'nın şutu ve 24. dakikada soldan Elano'nun mükemmel ortasına çok yakın mesefaden Barış'ın beceriksizce vuramadığı kafa şutunun dışında tek elle tutulur pozisyon yoktu.

Geri dörtlü, ortadaki üçlü ve forvetteki 3 yalnız adam... Ketia, Arda, Caner...

Bunlar sanki takımdaki terk edilmiş futbolculardı.

Geriden gelen en ufak bir yardım yok. Bu oyuncuların bireysel yetenekleri, oyunu kurtarabilecek çabaları vardı... Tabi buna çaba derseniz.

Her aldıkları topta yardım gelmediği için Beşiktaş defansı içinde eriyip gittiler.

Beşiktaş iyi oynadı gibi görünebilir ama oynamadı.

Galatasaray defanstan hiç çıkmadı.

Mahkum, korkak, "Aman bir gol yemeyeyim" düşüncesi içinde oyunu götürdü.

Futbol takım oyunudur

İkinci yarının ilk 10 dakikasında gol atmak için rakip kaleye gitmek gerektiğini düşündüler ki; net olmasa da bir kaç pozisyon üretildi.

Rakibe ofansif baskı kurarsanız elinizdeki bireysel yetenekli oyunculardan verim alabilirsiniz. Terk ederek değil.

Futbol bir takım oyunu. Rijkaard da her söyleminde bunu dile getiriyor ki; maalesef dün gece söylemleriyle takımı sahada aynı dili konuşmadı.

Sistem akordunun bozuk olmasına rağmen Keita'nın, Arda'nın ve son haftalardaki çıkış yakalayan Caner yardım gelmese dahi daha mücadeleci, sahip olduklara topa daha ciddi hükmederek takımı adına üretken olabilirlerdi. Ama dedik ya futbol takım oyunu, birlikte varolabilirsiniz...

İkinci yarı ilk yarının tam aksine daha ofansif oynayarak maçın kazanılacağını heralde Rijkaard öğrencilerine anlattı ki; bu yönde oyun tercihi Galatasaray'a avantajlı skoru getirdi.