Zaman ne de çabuk geçiyor...

İlk izlenimimi hemen yazayım:

Herkes oldukça yaşlanmış.

Herkesin saçı ya beyazlamış ya da ciddi anlamda dökülmüş.

Ve birkaç istisna hariç hemen hemen bütün arkadaşlar kilo almış.

"Zaman ne de çabuk geçmiş Mona."

Zaman epeyce deveran etmiş.

Çoğunu en az 20 yıldır hiç görmemişim fakat hepsinin ifadeleri aynı, hiç ama hiç değişmemiş.

Güler yüzlü

Işıltılı

Pırıl pırıl

Huzurlu

Bakınca insana güven veren...

Bakınca bu insandan kötülük sadır olmaz dedirten ifadeler.

İnsanlar yaşlanıyor, şişmanlıyor, zayıflıyor ama yüz ifadeleri değişmiyor.

İnsanların birbirini tanıyabilmesinde en önemli faktör yüzünün bütününde şekillenen, gözlerinden belli olan bu ifade olmalı.

Bir masa etrafında toplandık.

Herkes öğrencilik yıllarında yaşadığı hatıralardan bahsetti.

O yaşanmışlıklar bugün hepimize son derece lezzetli geliyor.

Elemi gitmiş lezzeti kalmış yaşadığımız en sıkıntılı şeylerin bile.

Hepsi sadece Türkiye'de değil, bütün dünyada geçerli bir meslek sahibi arkadaşlarım.

Ne doktorlar, ne mühendisler, ne öğretmenler...

Genel müdürler, medya yöneticileri...

Bazıları öğretim elemanlığını seçmişler. Doktoralarını yapmışlar, profesör olmuşlar.

İlgili olduğu alanın en yetkin insanları...

Benim arkadaşlarım.

Hatta kardeşlerim.

Kan kardeşlerim.

Can kardeşlerim.

Size bir şey yazayım sevgili okurlar...

O masanın etrafında oturup sohbet ederken, gözlerim her birini bir radar gibi tarayıp geçmiş zamanlardan bir anı seyyaleyi yakalamaya çalışırken bir anda hayalime ahiret hayatım geldi.

Bir an hayatımın sonlandığını, öldüğümü hissettim.

Bir pencere açıldı salonun ortasındaki boşlukta.

Mahşer yeri, her yer kalabalık.

Öbek öbek insanlar.

Grup grup, saf saf.

Bu arkadaşlarla bir aradayız.

Mizan kurulmuş.

Ben son derece tedirginim.

Zerre kadar iyilik yapan da zerre kadar kötülük yapan da mükafatını, cezasını görüyor.

Ne düşünüyorum biliyor musunuz?

Hep beraberiz, bu arkadaşlardan ayrıldıktan sonra işlediğim günahlardan hiçbirinin haberi yok.

Ve bendeniz, orada bir aradayken...

Defterlerimiz teker teker açıldığında...

Kim ne işlemiş hesabı görülmek üzere ortaya döküldüğünde...

Kayıtlar alenileştiğinde en çok bu arkadaşlarımdan utanacağımı düşündüm.

En çok da Dr. Fuat Abi'den.

Seni seviyoruz Fuat Abi.

Rabbimiz sizden razı olsun.

Sizin üzerimizdeki hakkınızı ödememiz mümkün değil, değil mi ki siz helal etmezseniz!