Ben on aylık evliyim. Evlendikten sonra ancak 40 gün bir arada kalabildik. Kayınvalidem anlayış göstermedi. Her şeyime müdahale etti. Görümcemler de üzerime geldiler. Eşim beni savunamadı, "Adalet sağlayamıyorum" dedi. Eşime, kendine yakışmayan tarzda davranmasına kızdığımı söyleyince beni anneme yolladı. Şimdi boşanma aşamasındayız. Ne yapabilirim? (Rumuz: Saliha)

"Kısmet değilmiş" desem, son sözü söylemiş olurum, bir anlam taşımaz. Her şey bir sebebe bağlı. Her olayın bir sebebi var. Sebepsiz hiçbir şey olmuyor, yaşanmıyor. Bunun için sebebini, nedenini araştırmalı, öğrenmeye çalışmalı.

Öyle hemen "Olmuyor, gitmiyor, yapamıyorum, bana göre değil" gibi yenilgiyi kabul etmemek lazım.

Anladığım kadarıyla tam olarak konu kapanmış değil, kesin olarak ayrılmamışsınız, boşanıp ümit kesmemişsiniz.

Evlenen her insanın kayınvalidesi, birçoğunun görümcesi veya kayınbiraderi olur. Bunları bilerek, kabul ederek, "göze alarak" evlenmeye karar verilir.

***

İlk aylar tanışma, bilişme, bir yerde herkesin birbirini "yoklama" aylarıdır. Siz onları tanımaya, anlamaya çalışırsınız, onlar da sizi tanımaya çalışır.

Bu süre içinde uyuşabildiğiniz, anlaşabildiğiniz noktalar ortaya çıktığı gibi, farklı düşündüğünüz, farklı değerlendirdiğiniz noktalar da ortaya çıkar.

Eğer farklılıkları tespit ederseniz ona göre hareket hattınızı çizersiniz. Madem ortak bir hayatı paylaşıyorsunuz, sadece sizin veya sadece onların dediği olmaz, hepinizin dediği olur.

İlk aylarda göstereceğiniz sabır ve sükûnet, anlayış ve hoşgörü size çok şey kazandıracaktır. Fakat bir yılı bir haftaya, beş yılı bir aya sıkıştırmaya çalışırsanız sonuç çıkmaza girer.

***

Şimdi ne yapabilirsiniz?

Geçen süreyi gözünüzde büyütmeyin. Tekrar yuvaya dönme, eşinizle buluşma, bir araya gelme yollarını arayın.

Ailenizin yardımıyla anlaşmaya çalışın. Beklentilerinizi, şartlarınızı ve isteklerinizi de zamana yayın, aileyi olduğu gibi kabul edin, çatışma değil de barış içinde yaşama imkânları arayın.

Geçinmek için bir emek vermek gerekir. Hiçbir şey kolay başlamıyor, kolay gelişmiyor, kolay devam etmiyor. Hele bu aile hayatı ise ömür boyu gayret istiyor.

Çirkin olmak suç mu?

Ben 33 yaşındayım, bekârım. Evlenmek için bazı girişimlerde bulundum. Yıllardır dini toplantılara gidiyorum. Çirkin olduğum için bana talipli bir tek insan çıkmadı. Bunun için nasıl bir yol izlemeliyim? (Rumuz: Hatice)

Kendinizi "çirkin" olarak görmeniz kendinize yaptığınız en büyük haksızlık olur. Güzelliği sadece yüz güzelliği olarak görmek doğru olmaz. Böyle olsaydı fiziki görünümü yerinde olanlar evlenir, diğer insanlar bu imkândan mahrum kalırdı.

Oysa durum böyle değil. Kaşı gözü yerinde olanlar evlendiği gibi, yakışıklı/güzel olmayanlar da pekâlâ yurt yuva kuruyorlar. Kadınların güzeli/çirkini var da erkeklerin yok mudur?

Siz "çirkin" olduğunuz için evlenememiş değilsiniz. Sizin göremediğiniz, bilemediğiniz daha başka sebepler vardır. Görünümleri yerinde, yüzünde gözünde bir kusuru olmadığı halde, normal şartlarda "güzel" olarak da tanımlandığı halde evlenememiş birçok insan vardır.

Evlenmek hayatın bir gerçeği olduğu gibi evlenememek de kabul edilmesi gereken bir gerçektir.

Önceki gün, biri 35, diğeri de 40 yaşına geldiği ve her ikisi de uzman doktor oldukları, fiziki durumları da normal seviyede olduğu halde kızlarının evlenemediklerinden dert yanan bir anneyle telefon görüşmesi yaptım.

Uzun görüşmenin sonunda şu noktada anlaştık.

Biz kaderin her yönünü kabul ediyoruz. Hakkımızda neyin hayırlı, neyin hayırsız olduğunu biz bilemiyoruz.

Kaderimizi bilen ve belirleyen Yaratıcının bizim için takdir ettiği şeye razı isek mesele yoktur. Çünkü Kur'ân'ın ifadesiyle "Belki sizin hoşlanmadığınız şey hakkınızda hayırlı olur; hoşlandığınız şey ise sizin için bir şer olur. Allah bilir, siz bilmezsiniz." (Bakara, 2:216)

Soru ve sorunlarınız için; mpaksu@bugun.com.tr adresine mail gönderebilirsiniz....