Bir sorun olarak CHP

Şöyle bir düşünün:

Bir yandan kurulu düzenin en katı savunucusu rolünde bir siyasi parti, diğer yandan, halkla ilişkisi en sorunlu siyasi parti...

Bu iki olgu bir araya geldiğinde, siyasette sancı denen şeyin oluşmaması imkânsız.

Çünkü kurulu düzenin en katı savunucusu demek, bir partiyi o düzenin kalbine yerleştirmek anlamına geliyor.

O ülkede, kurulu düzenin bir özelliğinin demokrasi olduğunu,

demokraside halk iradesinin belirleyici olduğunu,

ve kurulu düzenin en katı savunucusu olan partinin halkla ilişkilerinin sorunlu olduğunu yani o partinin halk iradesi ile bir türlü iktidar olamadığını....

Bütün bunları yan yana, iç içe, bir arada düşündüğünüzde, evet siyasi sancı ortaya çıkıyor.

CHP, bir yandan kurulu düzeni savunmak adına, başka kimi kurumlarla işbirliği yaparak demokratik süreci tıkıyor.

Bir yandan halkla ilişkilerini düzeltmek istiyor.

Bir yandan, ülkede yaşanan ve kimi zaman kurulu düzenin ürünü olan, kimi zaman kurulu düzeni aşan sorunlara çözüm üretmek için zorlanıyor.

Bir yandan, sıcak sorunlara çözüm ararken, kendi bünyesinde bulunan sekter odaklarla karşı karşıya geliyor...

Böyle bir kombinezon içinde ortaya, CHP adına problemli bir durumun çıkmaması imkânı var mı?

Olmuyor.

Baykal, Gürsel Tekin, Kılıçdaroğlu, Önder Sav, Onur Öymen farklılaşmaları...

Ana muhalefete tıkanıp kalmalar...

Ensede nefesi hissedilen Sarıgül ukdesi... Şimdi sol kulvara giriş yapan ve kısa süre sonra SHP ile birleşecek olan Eşitlik ve Demokrasi Partisi...

Kürt açılımı, Alevi açılımı karşısında yaşanan gel gitler...

Demokratikleşmeye takoz oluşlar...

Çarşafa rozet takma, CHP'li kadınların çarşaf yırtması, çarşaf yırtmaya karşı apar topar karşı çıkışlar...

 Başörtüsü yasağının arkasında duruşlar...

Parti kapatma yolunun açık olması için anayasa direnişleri...

Ergenekon avukatlıkları...

Ve hepsinin yanında, halk ile buluşamama gerçeği...

Demokratik bir sistemde, bir parti halk ile buluşma noktasında problem yaşıyorsa ve buna rağmen kalkıp, statükonun baş savunucusu kesiliyorsa, o partinin, hem kendisi için hem ülke için problem kaynağı olması kaçınılmazdır.

Hani savaş ihtimali yaşanan ülkede komutana sormuşlar:

-Neyimiz eksik?

-Barut demiş komutan.

-Öyleyse başka şeyi saymaya gerek yok denilmiş.

CHP'nin durumu aynen böyle.

Halkla ilişkileriniz sorunlu ise başka sorun saymaya gerek yok CHP için.

Tabii burada kritik konu, halkla ilişkiler olduğuna göre, asıl soru da "CHP'nin halkla ilişkilerinin neden sorun olduğu" noktasında toplanıyor.

Neden CHP ana muhalefete mahkûm olmaktadır?

Neden CHP'nin halkla ilişkileri sorunludur?

Bu sorunun cevabını da, "CHP'nin statükonun en yaman savunucusu" olmasında aramak gerekiyor.

Statüko halkla problemli ise ve siz statükonun en yaman savunucusu iseniz, sizin de halkla problemli olmamanız mümkün değildir.

Ve evet, statüko halkla problemlidir.

Mersin'de çarşaf yırtan CHP'li kadınlar da aslında kendilerine göre statüko bekçiliğine soyunmuş olmaktadırlar. CHP'nin başörtüsü yasağına sahip çıkması da, kurulu düzen bekçiliğidir.

Baykal ve Kılıçdaroğlu, o eyleme karşı çıkmışlardır ama CHP'nin Türkiye'de sürmekte olan başörtüsü yasağının arkasında duruyor olması, onları statüko bekçiliğine mahkûm eder.

Ha sokaktaki kadının çarşafını yırtmışsınız ha üniversitedeki öğrencinin başörtüsünü çıkarttırmışsınız ha başörtülü öğretmeni okuldan attırmışsınız.

Farkı ne?

Halktan yüzde 47 oy almış olan partinin kapatılmasını gönülden alkışlamak, halkla problemli olmaktan farklı bir şey midir?

"Ordu artı CHP"den sonra, "Yargı artı CHP" denklemlerini, halk iradesinin karşısına koymak, halkla problemli olmaktan başka bir şey midir?

Değildir.

Peki şunu soralım o zaman:

Türkiye, "CHP sancısı"nı daha ne kadar gündemde tutmak zorunda kalacaktır?

Türkiye için hayati bir sorudur bu.

Belki de şu söylenebilir burada:

Türkiye, kurulu düzenin de ruhuna sirayet eden CHP'yi demokratikleştirme gibi bir süreci yaşıyor. Zor, güç ilerleniyor belki ama gene de sürecin ilerlediği açık. Dolayısıyla, Türkiye için ümitli olmalıyız.